Tal van lijnen leken samen te komen, als lichtstralen in een brandpunt. Mijn simpele, saaie leventje begon te smeulen. Ik kon weggaan. Ik kon op de trein stappen en afreizen naar een verre stad in een ver land. Geen afscheid, geen bloemen. Het was een illusie. Ik wist het. Mijn zus zou als een schaduw met me meegaan.